We zijn allemaal 1

Vorig weekend mocht ik tot 1 van de 400.000 festival vierders behoren op het grootste dansfestival van de wereld.

Aangezien ik er 15 jaar middenin heb gewoond en de laatste 5 jaar op 500 meter wandelafstand, heb ik getuige mogen zijn van de enorme groei van het festival. Eerlijk toegegeven, het muziek genre is niet direct wat ik dagelijks thuis in de huiskamer afspeel.

De beleving daarentegen is met niets anders te vergelijken.

Jullie hebben vast en zeker al filmpjes gezien op het nieuws. Dan kan je een glimp opvangen van de mystieke en sprookjesachtige sfeer waarin het festival wordt gehuld.

Maar om écht te kunnen voelen hoe het voelt om tussen 70.000 (dagelijks) andere muziekliefhebbers te staan en samen te genieten, daarvoor moet je vast en zeker een ticket proberen te bemachtigen.

Raar om te zeggen als ik hoor dat je de tomorrowland beats tot 20km ver kan horen, maar ik word er steeds enorm stil van.

Je staat tussen 70.000 mensen, 200 nationaliteiten en alles verloopt er vreedzaam. Iedereen lacht, danst, zingt en ik heb er zelf nog niemand zien vechten of zo. Sommigen versta je, anderen niet. Sommigen hebben veel kleren aan, anderen nauwelijks iets. Ook vrouwen vinden vaak een sticker voldoende om bepaalde lichaamsdelen te bedekken. Sommigen hebben heel grote dorst gehad aan hun wandelgang te zien. En vaak is er nauwelijks plaats om veel te bewegen. Ook de hitte kan hard toeslaan. En ondanks dat alles is iedereen iedereens vriend.

Dat is het bewijs lieve lezer, dat wereldvrede mogelijk is. We mogen erin geloven. We mogen de hoop niet verliezen.

En wat is er nodig? Focus op datgene wat ons verbindt. Bij tomorrowland is dat muziek. We zijn echter een speelbal geworden van de media die steeds de focus legt op onze verschillen en daar waar we een andere mening hebben. Ze trekken onze aandacht naar de verschillen. Zo ontstaat er dualiteit en afgescheidenheid. Zo ontstaan er kampen: voor en tegen. Maar dat is fake. Het is niet omdat er ander meningen zijn dat er voor en tegen dient te zijn. Alle meningen kunnen vreedzaam naast elkaar bestaan.

Lieve lezer, jij kan ervoor kiezen om niet in die val te trappen. Jij kan ervoor kiezen om je te focussen op datgene wat alle mensen verbindt. Want in de kern zijn we allemaal uit hetzelfde hout gesneden. In onze diepere kern zijn we allemaal licht en liefde. 

Maar stel jezelf eens de vraag: waar kan ik nog niet mijn volledige licht laten schijnen? Waar beperk ik me nog door te geloven dat ik mezelf moet bewijzen, wegcijferen, kleiner maken? Waar vergelijk ik me nog met anderen die het “beter” hebben, die “gezonder” zijn, die meer geluk hebben, die succesvoller zijn, die vrijer zijn ……. waardoor ik afgunst voel en jaloezie.

De weg naar vrede is simpel:

1. Vrede in jezelf door zelf reflectie. Eerlijk durven kijken naar jezelf. Eerlijk durven voelen waar je nog disbalansen voelt. En dan de volledige verantwoordelijkheid durven nemen voor jezelf. Niet wijzen naar de ander. Niet denken dat “als….. dan”. Niet blijven hangen in het verleden.

2. Focus op wat je verbindt met de ander door je kernwaarden te kennen, je missie te kennen, te begrijpen waar jouw levenspad je heen brengt, je talenten te kennen en deze voor de volle 100% in te zetten. Te voelen waar je dienstbaar kan zijn voor het grotere geheel. Wat is jouw unieke bijdrage?

Vrede begint niet als de oorlog in de wereld stopt. Vrede begint bij jezelf.

Ik heb het dit weekend op tomorrowland weer heel duidelijk kunnen voelen. Het is binnen bereik. Het is mogelijk. Het heeft mijn vuur weer aangewakkerd.

Terwijl iedereen uit de bol ging op de beats, werd ik er stil van.