Haal meer uit je vakantie dan enkel rust

Ik heb het jullie beloofd. Jullie krijgen een meer gedetailleerd reisverslag over mijn tocht naar de Franse bergen, meer bepaald de Haute-Savoie. Deze avonturen tocht mocht ik maken samen met Elke. Ze is ondertussen mijn vast reismaatje. Je weet wel waarom. (lees mijn verhaal van vorige zondag)

De ingrediënten van onze reis liggen vast: natuur, avontuur, hiken, fietsen, zwemmen in open water, vrijheid, kamperen, buitenlucht, rust, niks moet alles kan. De exacte invulling volgt gaandeweg. Meestal tijdens ons ontbijt.

Op een doordeweekse zondag, aan onze camper, in de schaduw van een prachtige boom, met zicht op de bergen, viel plots een ander idee. Ik vroeg: Elke, ben je al eens gaan parapenten? Neen, zei Elke. En terwijl ze “nee” zei, opende ze reeds haar telefoon en voelde ik haar intikken: “waar kan je hier in de buurt parapenten?” Want ze kent me natuurlijk al. Als er iets in mijn hoofd speelt, dan mag de uitvoering ervan niet te lang op zich laten wachten. Gelukkig herkent Elke zich hier ook in. “Ok” zei ze na enkele minuten lezen. Ik zal eens een paar bureau’s bellen. Niet veel later kwam ze terug: “Morgen, 12u, start in Le Clusaz, bij “Paraglide sur Ciel’. Mooie naam he. Dit noemen ze nu eens “het ijzer smeden wanneer het heet is”

Om bij Paraglide sur Ciel te geraken, moesten we wel een fietstocht van 34 km (enkel bergopwaarts) en 800 hoogtemeters trotseren. Voor mij geen enkel probleem want ik heb elektrische benen. Maar Elke trapt elke halve meter op eigen kracht. Straffer nog. Om niet te moeten sleuren met haar fietsschoenen voor de klikpedalen, besloot zei die tocht te maken met haar schandalen, haar savatten. Ik mocht hier geen verhelderende foto van toevoegen. Het is inderdaad geen zicht. Maar wel oh zo comfortabel. In mijn perceptie niet om een berg mee te beklimmen maar voor Elke is geen enkele fysieke uitdaging eentje om uit de weg te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Om met mijn verhaal jullie niet de hele zondag bezig te houden, heb ik de beschrijving van onze tocht naar de start van de Paraglide geschrapt. Was anders wel grappig vond ik. Maar ja. Het is niet de bedoeling om vandaag een tweede boek te schrijven. 😜

Dus ik spring van de hak op de tak, ik bedoel ineens van het ontbijt naar in de lucht, bengelend op een zitje onder een paraglide.  Als je mij volgt op instagram of facebook heb je zeker en vast al filmpjes en/of foto’s zien verschijnen. Maar foto’s noch filmpjes kunnen weergeven wat ik heb gevoeld terwijl ik daar zo door de lucht zweefde. In mijn meest kwetsbare vorm en tegelijkertijd meest vrije vorm. Nu ik dit schrijf, wordt het helemaal duidelijk: vanuit je volledige kwetsbaarheid kan je pas je volledige vrijheid ervaren.

Daar hoog in de lucht vielen een hele hoop puzzelstukjes in elkaar. De puzzelstukken die al geruime tijd boven mijn hoofd bengelen maar nog geen vaste voet hadden gekregen zijn:  volledige overgave, vertrouwen, volledige vrijheid, moeiteloosheid. Mijn bewuste focus om deze in mijn leven toe te laten, ligt al geruime tijd op die woorden maar zolang je ze niet kan belichamen (=voelen) zijn ze niet geïntegreerd en houden bepaalde patronen zoals bewijsdrang, prestatiedrang, nood aan erkenning, nood aan erbij horen je leven in de greep.

Bewust (cognitief) weet ik dat al lang. En dat ik dat dien te belichamen weet ik ook al lang . En ik oefen de afgelopen maanden (cognitief als fysiek) om volledige overgave ook daadwerkelijk te kunnen toelaten. Niet vanuit mijn bewuste brein maar vanuit mijn lichaam. Maar zolang er in je lichaam alarmbelletjes beginnen te rinkelen zodra je kiest voor overgave, lukt het niet om je leven ook effectief moeiteloos te leven. Zeggen dat je moeiteloos wenst te leven, is al een hele stap. Dit ook kunnen toelaten in je lichaam en ervoor zorgen dat je lichaam in rust en herstel blijft zodra je hiervoor kiest, is een andere zaak.

Want je wensen belichamen en gedragsverandering effectief realiseren,  is een energetische kwestie. Een kwestie van je zenuwstelsel in rust te houden ook als het getriggerd wordt. Een kwestie van frequentieverhoging. En dat is een heel proces. En hiervoor heb je geduld nodig. En doorzetting. En blijven vertrouwen. Tot op een dag. Daar hoog in de lucht ik voelde: yes! mijn lichaam ontspant zich. Ook als het zich kwetsbaar toont. Ook als het “niemand” is.

Want dat is wat je voelt: “ik ben NIEMAND.” Terwijl je heel je leven “IEMAND” probeert te zijn. En dan gefrustreerd geraakt omdat het beeld van wie je zou willen zijn, niet gerealiseerd geraakt. En daar boven in de vlucht, voel je echt, ik hoef NIEMAND te zijn. Ik hoef nergens naartoe. Ik hoef niks te bewijzen. Ik hoef niks te realiseren.

Dit gevoel is zo’n bevrijding, dat kan ik in geen woorden uitdrukken. Die bergen waarover we vlogen zijn er na miljoenen jaren waarschijnlijk nog altijd. Binnen 49 jaar (ik word 111) spreekt niemand nog van Ann Heylen. Dus waarom niet gewoon je eigen ding doen. Je eigen pad volgen. Ook al wordt je uitgelachen, uitgesloten, in twijfel getrokken. Maakt niet uit. Het is mijn leven, mijn keuzes, mijn verantwoordelijkheden.

Daar glijdend door de lucht besloot ik voor mezelf. Ik ga me niet meer inhouden. Ik ga mijn woorden niet meer wikken en wegen om andere mensen een comfortabel gevoel te geven. Ik ga meer en meer zeggen hoe ik het voel. En dat gaan jullie ook merken in mijn zondagse verhalen, mijn sociale media posts, mijn podcasts. En waar komt het op neer?

Voor mij is het leven een reis naar zelfrealisatie. Met zelfrealisatie bedoel ik de realisatie van ons hoogste energetische potentieel. En dat ga ik onze zielenenergie noemen. Omdat ik deze term het beste passen vind. En waarom voelen we ons niet goed? Omdat we deze zielenfrequentie nog niet helemaal leven. We leven maar met een flauw afkooksel van onze volledige potentie. En dat noem ik ons ego energie.

Het leven zorgt ervoor dat we cirkelen naar het nulpunt. Voor mij is het nulpunt daar waar ons ego en onze ziel elkaar ontmoeten. Ze ontmoeten elkaar niet fysiek op café. Met ontmoeten bedoel ik: via resonantie van energie op gelijke frequentie.En het is in dat nulpunt dat we erin slagen onze innerlijke rust volledig te meesteren. Vanuit die innerlijke rust slagen we erin ons hoogste energetische potentieel te leven (te belichamen). En dit proces activeert dan weer het zelfhelende vermogen van ons lichaam. Wat ons de meeste kans geeft om zo gezond mogelijk oud te worden.

En is dat nu niet wat iedereen wenst? Een goede gezondheid? Wel, lieve lezer, daar ben je zelf verantwoordelijk voor. Cirkel naar het nulpunt. Je lichaam zal je dankbaar zijn. Je kan dan een leven leiden met een helder hoofd, een open hart en beide voeten stevig op de grond.

Wat een paraglide sessie allemaal kan losmaken in een mens he? 

Ik raad het iedereen aan. Gebruik je vakantie meer dan enkel voor rust. Gebruik je vakantie om terug in contact te kunnen komen met wie je werkelijk bent. Zodat je innerlijke vuur terug kan branden. En vanuit dat vuur krijg je de energie die je nodig hebt om jezelf verder te realiseren. Zodat je niet op je sterfbed dient te zeggen: Had ik maar …………