Vervelen is niet niks doen

Ik ben terug van een deugddoende rondtrip met Elke door de bergen van de Haute-Savoie. Ja, dat is het geworden. We vertrokken afgelopen woensdag en terwijl we de camper vertrekkensklaar maakten, beslisten we: het wordt de haute savoie.

Elke is de afgelopen vier jaar mijn reismaatje. Ondertussen zijn we perfect op elkaar afgestemd. Kennen we elkaars behoeften en elkaars onhebbelijkheden. Als je een dikke week op een vierkante meter met elkaar doorbrengt is dit een ideale kans om je te leren aanpassen zonder jezelf te verliezen. En dat lukt wonderwel. Elke is 12 jaar jonger dan ik, heeft een totaal ander leven dan ik, en toch lukt het ons om harmonieus een week door te brengen in de Camper waaruit we beide ongelooflijk veel energie halen.

We hebben natuurlijk veel meer gemeen dan dat we verschillen van elkaar. We houden van de natuur, het kamperen, het buiten leven, de eenvoud, bewegen (wandelen, zwemmen en fietsen), avontuur. We worden beide super blij van een zonsondergang, van een bergketen, van het zoeken naar een marmot, van een fris glas water in een berghut, ……

Jullie hebben nog een uitgebreid reisverslag van mij tegoed.  Maar vandaag wil ik het met jullie hebben over het tegenovergestelde van een actieve bergvakantie: jezelf tijd geven om je te vervelen.

Want, lieve lezer, in het algemeen staat ons zenuwstelsel eerder AAN dan UIT. En wat is o.a. een ideale techniek om je zenuwstelsel te kans te geven te herstellen, is VERVELEN.

Ik weet dat vele lezers nu afhaken, maar ik daag je uit om dit verhaal tot het einde te lezen. Want wij zijn experts in DOEN,ACTIE, BEZIG BLIJVEN, maar of ons lichaam daar blij mee is, dat betwijfel ik en dat kan je lezen in de gezondheidsrapporten. Nog nooit zo veel zieke mensen. Hoofdreden: we nemen geen tijd voor herstel. Alles moet SNEL gaan. Liefst gisteren ipv vandaag. In die ratrace kan ons lichaam onmogelijk resetten en herstellen.

Voor de onderstaande tekst heb ik me laten inspireren door teksten van de bewustzijnsschool. Een aanrader om je door hen te laten inspireren. Ik herneem hier dus de inzichten die ik via hun teksten heb verkregen.

“We vullen elk moment.

De minuut in de rij, de stilte in de trein, het wachten tot het water kookt, de paar seconden voordat iemand terug appt. Zelfs de avond waarop er eindelijk niets hoeft.

Alsof elk leeg moment meteen opgevuld moet worden.
We geven nauwelijks ruimte aan verveling. 

Niet omdat we geen rust verlangen, integendeel. Maar omdat rust in het begin lang niet rustig voelt, want het is onwennig. 

Deze momenten voelen als onrust.
Als een leegte waar je niet meteen raad mee weet.

Een stilte die we weg willen werken, zo snel mogelijk.

Eerst komt de neiging om iets te pakken. Je telefoon, een taakje, een snack, een podcast, een plan.. Een reden om niet helemaal in dat lege moment alleen te hoeven zijn.

Maar stel je voor wat er kan gebeuren wanneer je daar niet direct aan toegeeft. Wat er dan ontstaat is iets anders.

Ruimte.

En in die ruimte verschijnt wat je in de drukte niet kon horen.

Zoals een gedachte die nog geen vorm had.
Of een gevoel dat eindelijk naar de oppervlakte komt.
Het diepe verlangen dat aan je trekt en zichzelf kenbaar maakt.
Een geweldig idee dat ontstaat omdat je geest even vrij mag dwalen.

Je kan in de verveling je lichaam eindelijk goed voelen. Tijd kent even geen richting en is in overvloed aanwezig. Je wordt niet meer geleid door wat moet, maar door wat wil ontstaan in het moment zelf.

Wellicht dat dit de reden is dat verveling bij velen weerstand oproept. Het brengt je terug bij jezelf. Zonder afleiding, geen haast en niets om je achter te verschuilen.

Enkel jijzelf, het moment en de ruimte die zich opent wanneer er niets is. 

Bij kinderen is dit vaak nog heel zichtbaar.

Zeker tijdens de zomervakantie is dit voor vele ouders herkenbaar, wanneer ze vaker thuis zijn en die ene zin weer door het huis klinkt: ik verveel me

Het is dan verleidelijk om meteen iets aan te reiken. Een idee, scherm, activiteit of jezelf als entertainment. Ofwel ‘een oplossing’.

Verveling hoeft niet opgelost te worden.

Want een kind dat zich verveelt, staat aan de rand van zijn eigen verbeelding.

Eerst is er gezucht, hangen, gedrentel en gesteun. En dan ineens.. ontstaat er iets.

Een hut van takken.
Een tekening.
Een spel.
Een wereld die uit het niets lijkt te verschijnen.

Allemaal mogelijk geworden omdat de leegte niet gevuld is. 

En dit geldt voor ons als volwassenen net zo goed.

Wij zeggen meestal niet meer hardop: ik verveel me.

Wij noemen het anders: onrust, uitstelgedrag, een dipje, geen focus, een rare dag, of geef het de naam die jij het meestal geeft.

Vervelen is een kunst die je mag (her)leren. 

Een kunst van voelen, loslaten en ruimte geven.

Een kunst waarin jij jezelf dieper leert kennen

Waarin een rijkdom schuilt die op het eerste oog niet zichtbaar is

Het lijkt een ‘niets’ te zijn, dat veld van verveling,

Schijn bedriegt

Verveling is een bron van wijsheid om uit te putten

Overvloedig aan lessen, inzichten, inspiratie en creativiteit “

Oefening voor deze week: Geef jezelf de kans om in de verveling te blijven. En ervaar de ruimte voor creativiteit die er dan ontstaat. Graag hoor ik wat dat voor jou betekende.