Triiiiing, Triiiiing, toet toet

Fijn dat je er weer bij bent en dat ik je mag inspireren. Zo zijn we samen onderweg naar innerlijke rust, meer vreugde, meer voldoening, meer energie. Zoals je weet, schrijf ik vanuit eigen ervaringen. Aangezien ik in het weekend meefiets met een fietsclub waarvan 1500 mensen lid zijn, valt er in het weekend veel te zien en te horen.

Het is al zo dat mensen die mee aan mijn tafel zitten om na te kletsen, opletten wat ze zeggen. Vorige week was er wat commotie rond enkele beslissingen en er werd snel tussen gekomen: zie wat je zegt want anders schrijft Ann haar zondags verhaal over jou. 😜

Dus ja, mijn verhalen hebben niet enkel effect door ze te lezen, mensen denken al bewuster na over wat ze zeggen nog voor ze mijn verhalen lezen. Dat noem ik dan bewustzijnsverruiming. Dit is nu net het doel van mijn verhalen. Geslaagd dus!

Ik wil het vandaag niet hebben over wat er na de koers werd gezegd, maar wél wat ik al lang tijdens de koers zie en hoor.

Wielertoeristen zijn niet door iedereen graag gezien. Zeker niet in Knokke waar elke dag om 9u30 zo’n 400 wielertoeristen het centrum van knokke voor enkele minuten doorkruisen. Je kan natuurlijk niet naast hen kijken. Maar ondanks dat deze passage slechts enkele minuten duurt, ergeren zich toch een aantal mensen aan die fietsers.

Ik zou denken: je staat hier nu toch een dik half uur bij de bakker aan te schuiven dus als je dan wat te zien hebt, lijkt me dat toch leuk. Maar niet iedereen is die mening toegedaan blijkbaar.

Zo worden (niet enkel in Knokke) wielertoeristen ook wel eens wielerterroristen genoemd. En zoals het steeds is. Die enkele wielerterroristen zorgen ervoor dat sommige mensen generaliseren en ervan maken: alle fietsers zijn wielerterroristen. Dat zijn dezelfde mensen die zeggen: in de jeugd zit niks in, de wereld is om zeep, alle politiekers zijn zakkenvullers, enz… Je herkent dat zeker wel.

Onze kapitein van groep 6 (dit staat gelijk aan de traagste en oudste groep van onze club) had enkele weken geleden een lange rit georganiseerd met een tussenpauze in een restaurant. Lekker lunch”ke” (van “ke” was eigenlijk geen sprake want we aten een volwaardig BBQ assortiment). Sommigen een glaasje wijn erbij of een pintje bier. Toen we buitenkwamen, kruisten we een groep recreatieve fietsers. We hoorden: och hier se, die wielerterroristen uit knokke. Die vliegen altijd door ons dorp.

Als je dan ziet hoe enkele van mijn fietscollega’s hun fiets bijna horizontaal moeten kantelen om hun been erover te krijgen (ik betrap me erop dat ik mijn fiets ook aan het kantelen ben 😊)dan vraag ik me af: kijken die mensen wel goed? Van terrorisme kan er echt geen sprake zijn. En van vliegen was er ook helemaal geen sprake. Waarom altijd dat negatieve? Ze hadden ook kunnen zeggen: oh gezellig, zij zijn met hun club op schok.

Om terug te komen op te titel van mijn verhaal. Ik heb deze zomer eens bewust gelet op de reactie van mensen als wij bellen tijdens dat we voorbij komen. We doen dat uit veiligheidsoverwegingen. We willen laten horen dat een grote groep fietsers passeert. 9 op de 10 keren hoor ik reacties als: zeg, pas eens zelf op, jullie denken dat de baan van jullie is zeker, ga zelf eens opzij, ….. Ongelooflijk, hoe mensen zich direct aangevallen voelen en direct in de tegenaanval aan.

Omgekeerd is ook waar. Als auto’s ons passeren en toeteren dan hoor ik in het peloton: hey, wij zijn de zwakke weg gebruiker he, een beetje geduld misschien, ’t is zondag he, waarom ben je zo gehaast, ….

Lieve << Test Mijn voornaam >>, dan verschieten mensen dat ze ziek worden, slecht kunnen slapen, maagklachten hebben enz…. Als je steeds in de reactie modus staat, dan staat je lichaam steeds aan. Als je lichaam steeds aan staat, wordt het steeds moeilijker voor je lichaam om de “uit” knop te vinden. Dit betekent dat je lichaam zich gedurende de dag amper herstelt. Dan moet alle herstel ’s nachts gebeuren. Dat is onmogelijk als je zenuwstelsel volledig overbelast is.

Switchen tussen de “aan” en “uit” knop, zorgt ervoor dat na een periode van belasting, je lichaam automatisch kan kiezen voor herstel. In vakjargon zeggen we: er moet balans zijn tussen het sympathische “aan knop” en het para sympathische “de uit knop” zenuwstelsel. Hiervan moet je je echt bewust worden.
Als je voelt dat je lichaam zich niet meer automatisch in de uit knop kan zetten, dan moet je je lichaam hierbij helpen.

Wanneer voel je dat er geen balans meer is tussen aan en uit?
– slecht slapen
– prikkelbaar
– heel reactief op alles reageren
– niet meer kunnen relativeren
– problemen met spijsvertering
– verhoogde bloeddruk
– onregelmatige hartslag
– je niet kunnen concentreren
– stijve nek en schouders
– aanhoudende vermoeidheid
– overgevoelig voor geluid of licht
– je neerslachtig voelen
– je angstig voelen
– vergeetachtig

Herken je jezelf in deze symptomen? Dan nodig ik je uit op mijn maandelijks ontmoetingsmoment van 6 Oktober om 19u30. Dan gaan we samen simpele oefeningen doen om je autonoom zenuwstelsel terug in balans te brengen. Goed voor jezelf en onmisbaar als je graag gezond oud wil worden. Maar ook goed voor je omgeving. Want hoe sterker jij in je kracht kan blijven staan, hoe meer je ook je omgeving helpt om innerlijke rust te vinden. Hoe minder conflicten in jezelf, hoe minder conflicten met je omgeving. En zo bewandel je mee de weg van oorlog naar vrede. Doe je mee?