Van Klei(n) geluk naar groot geluk in het pottenkot

Kerstmis staat voor de deur. De dagen worden nog steeds korter, de nachten langer. Het is een periode van naar binnen keren. Letterlijk dan. Maar dat voel je ook in je lichaam. In die tocht naar binnen, kom je vele leuke herinneringen tegen maar ook minder leuke. Ieder van ons heeft al wel te maken gehad met verlies, rouw, ziekte, onveiligheid, angst, onzekerheid enz…. En wij benoemen dit als “donker”. Vele mensen vinden dit geen leuke periode.

Want wij zoeken steeds naar “licht”. Vreugde, vrolijkheid, groei, vitaliteit, gezondheid, samenhorigheid, verbondenheid, …. Wat we vergeten is dat beide onlosmakelijk verbonden zijn met elkaar. Denk maar eens aan wat je doet als je thuis komt en het is donker: je steekt het licht aan. Je steekt een kaars aan voor kinderen die in de examens zitten, of geliefden die door een moeilijke periode gaan. We hebben een natuurlijke aanleg om licht te willen brengen in de duisternis.

Die natuurlijke drijfveer zorgt ervoor dat donkere periodes in ons leven in heel veel gevallen zorgen voor meer licht.

In het bijzonder denk ik vandaag aan mijn bestie Inge. Ze verloor drie jaar geleden haar man. Inge en ik zijn reeds 40 jaar onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wie ons vandaag de dag kent, zou denken: wat hebben die in elkaar gevonden? We zijn op vele vlakken heel verschillend. En dat maakt de band nog veel sterker. Want we zijn geen vriendinnen omdat we samen graag vanalles DOEN. We ZIJN gewoon boezemvriendinnen in hart en nieren. 

Inge heeft de natuurlijke gave om alles langs de positieve kant te bekijken. Terwijl ikzelf dit heb moeten leren. Inge kan van nature zeer goed relativeren en alles in een bredere context plaatsen. Ik daarentegen denk vaak: het is goed maar hoe kan het beter? Inge heeft een aangeboren mentale veerkracht. Ik daarentegen heb acht jaar hard aan mezelf gewerkt om mijn hoofd helder te krijgen.

Die van nature aangeboren mentale veerkracht heeft Inge goed kunnen gebruiken toen haar echtgenoot Chris drie jaar geleden de strijd tegen kanker verloor. Chris is de meest plichtbewuste, geëngageerde, betrokken huisarts die ik ken. Hij was 1 van de weinige huisartsen die nog heel lang ’s nachts zelf op stond om zijn patiënten in nood te gaan helpen.

Ik moet je niet vertellen dat zo’n drukke praktijk onvermijdelijk invloed uitoefende op de gezinstijd en de tijd met zijn vrouw. Maar Inge bleef haar man en zijn missie steeds door dik en dun steunen. Van echte liefde gesproken. Je eigen wensen en behoeften een deel opzij zetten voor de behoeften van je man. Wow, respect.

Ze droomde van de pensioentijd. Eindelijk tijd om samen te kunnen genieten. Deze tijd is hen niet gegund. Twee jaar voor Chris op pensioen ging, sloeg kanker toe en die strijd leek niet te winnen. Hard. Daar stond ze dan. Alleen. Met haar dromen die geen realiteit zouden worden.

Maar ze bleef niet bij de pakken zitten. Inge zocht en vond een balans tussen rouwen om dromen die geen werkelijkheid meer konden worden en nieuwe dromen creëeren. Ze schreef zich in in een cursus pottenbakken. En wat als hobby begon, groeide uit tot een ware passie. Ze verbond zich letterlijk opnieuw met haar creatiekracht en in dat creatieproces vindt ze haar innerlijke rust waardoor ze vanuit de donkerte terug licht schept.

En van licht gesproken. Ze opende haar eigen atelier dat ze “pottenkot: het klei(n) geluk” doopte. Ze stookt wekelijks letterlijk haar oven op en vanuit vuur en vlam tovert ze dan de meest prachtige klei creaties. Deze prachtige creaties stelt ze deze dagen te koop in haar atelier. De volledige opbrengst schenkt ze aan de warmste week.

Haar creatiekracht brengt bovendien weer tientallen mensen in verbinding en het belooft een warme, liefdevolle dag te worden. Ik kan mijn bewondering voor haar veerkracht, haar dynamisme, haar ondernemerschap niet genoeg uiten. Ze heeft ondanks de grote mokerslag terug de leiding over haar leven genomen en ze heeft opnieuw haar creatiekracht geactiveerd. Hoedje af!

De creaties in haar pottenkot “het klei(n) geluk”, creëeren ondertussen groot geluk.

Lieve lezer,
Zit jij ook in je creatiekracht? Of heeft het leven jou mee gedreven in de 4 C’s die jouw levensenergie uitputten.

En dit zijn:
– Complain: je kent het wel. Zagen en klagen
– Compare: je kent het wel. Die is mooier, slimmer, rijker, gezonder, ….
– Control: je kent wel. alles en iedereen willen controleren. Om te beginnen je (klein)kinderen.
– Compete: je kent het wel. Jezelf willen bewijzen, streven naar meer.

Hoe weet je of je in de ban zit van de 4 C’s? Als je in reactiemodus leeft. Je wacht. Je zit aan de zijlijn. En je geeft op alles en iedereen commentaar. Je herkent dan bij jezelf: de beste stuurlui staan aan wal.

– Iemand organiseert iets: je ziet enkel de verbeterpunten
– Iemand zegt iets: je zegt niks terug. Als die persoon zijn/haar rug heeft gedraaid, geef je commentaar
– Iemand is blij met iets wat hij/zij heeft gerealiseerd. Je kan geen “proficiat” zeggen.

Je denkt:
– als ik meer geld zou hebben, dan zal ik gelukkig zijn
– als ik de prins op het witte paard tegenkom, dan zal ik gelukkig zijn
– als ik een betere job zal hebben, dan zal ik gelukkig zijn
– als ik genezen ben, dan zal ik gelukkig zijn
– enz…

Ondertussen sta je aan de zijkant en creëer je zelf niks. Integendeel, je begint te leven in reactiemodus.

Nochtans is er een gekend gezegde:
de beste techniek om je toekomst te voorspellen is om hem zelf te creëeren.

Lieve lezer,

Vanuit schaarste groeit overvloed
Vanuit donkerte groeit licht
Vanuit nacht groeit de dag
Vanuit eenzaamheid groeit verbondenheid
Vanuit je klacht groeit je kracht

Dit is allemaal mogelijk. Als je in je creatiekracht gaat staan.

Waar word jij blij van?
Waar droom jij van?
Wat kan jij bijdragen aan een betere wereld?
Waar kan jij licht brengen?
Wat zijn jouw talenten?
Waarmee kan jij helpen?

Kom tevoorschijn. Ga in je licht staan.
De wereld heeft jouw licht hard nodig.
Straal! Dat is je natuurlijke talent.
Doe mee.

Jij kan het! Ik geloof in jou.