Wandelen voor vrede

Volg je me op instagram of facebook? Dan heb je wellicht al gemerkt dat ik de boeddhistische monniken volg die in Amerika aan het wandelen zijn voor vrede, eenheid en compassie. Ze gaan 120 dagen wandelen en leggen 3.700 km af. Ze wandelen van Texas naar Washington D.C.

Als je dit leest, wat denk je dan?

– Zot zijn doet niet zeer
– Er zal wel meer nodig zijn voor vrede dan wandelen
– Die monniken hebben niks anders te doen
– ….

Ik nodig je uit om deze monniken eens te googlen en de filmpjes te bekijken van hun wandeltocht. Je vindt ze via “walk for peace.USA”.

Dan denk je helemaal anders. Meer nog, ik was volledig ontroerd bij het zien van de impact dat deze monniken hebben als ze door bewoond gebied trekken. Sommigen wandelen blootsvoets, hun voeten liggen na ondertussen 79 dagen wandelen helemaal open.

Ik kan onmogelijk de impact van deze wandeltocht beschrijven. Je moet het zien en horen. Ik nodig je uit om hun filmpjes te zien en als je hiervan geen warm hart krijgt of koude rilling dan weet ik het niet meer.

Afgelopen zaterdag nam ik de proef op de som en ik heb eens uitgetest wat het doet als je met een glimlach een wandeling maakt. Ik geef eerlijk toe dat de omstandigheden me goed gezind waren: prachtige blauwe hemel, geen wind, dus de 2 graden voelden erg comfortabel aan. Ik heb al vals gespeeld want ik heb het niet blootvoets gedaan. Lekker warme, comfortabele wandelschoenen lonkten in mijn vestiaire kast.

Ik heb ook geen 3.700 km gewandeld maar slechts 8 km. 😜 Toch lang genoeg om de impact van mijn glimlach op voorbijgangers te kunnen meten.

Resultaat:
– Gemiddeld de helft van de voorbijgangers glimlachte terug.
– Sommigen zeiden zelfs: goede middag en knikten
– als kers op de taart: de reactie van 1 koppel dat op een bank zat. Ik passeerde en de echtgenoot zei: oh mevrouw, u hebt zo een warme glimlach, u straalt letterlijk. De vrouw voegde eraan toe: u straalt zoveel positieve vibes uit. Fijn om u te ontmoeten.

Conclusie: test geslaagd. De impact van een glimlach werkt aanstekellijk. Ik keerde tevreden terug huiswaarts. Wel met 1 kanttekening: waarom heb ik mijn boek niet aan hen voorgesteld? Dju, de commerciële kant in mezelf moet ik toch dringend wat bijschaven.🤔

Ik nam mezelf voor op hetzelfde elan verder te gaan. Dat was woensdag morgen al een veel grotere uitdaging. Het regende, was mistig en nog donker. Ik betrapte mezelf erop dat het al veel moeilijker was om die warme glimlach boven te toveren. Het werd eerder een geforceerde glimlach die je herkent bij een trouwfeest bijvoorbeeld. Tijdens de receptie. Als je als bruidspaar alle vrienden van de ouders vriendelijk dient te groeten en hiervoor eigenlijk helemaal geen zin hebt. Of op een nieuwjaarsdrink van een netwerkvent. Dan sta je daar ook wat geforceerd te glimlachen in de hoop dat je ergens in een leuk groepje terecht kan komen. Weet je wat ik bedoel?

De oefening van de week is: waar je ook komt, in de winkel, op straat, in de trein, .op je fiets, … tover je mooiste, breedste, warmste glimlach boven en steek je omgeving aan. Je zal zien. Het werkt. Maar onderschat deze oefening niet. Zelfs deze simpele oefening is uitdagender dan je denkt.

Samen onderweg naar vrede via innerlijke vrede. Twee vliegen in 1 klap. Lijkt je dit een strak plan?