Ben jij al uit de kast gekomen?

Vorige week was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeest van een vriend die 60 werd. Waar is de tijd dat we op elkaars 18 en 21 jaar feestjes werden uitgenodigd? Het is precies als gisteren. De tijd vliegt.

Weken op voorhand vroeg ik me al af wat ik zou aantrekken:
– dat groene kostuum? Neen dat is te opvallend. Mensen gaan denken dat ik op zoek ben naar aandacht
– dat blauwe kleedje? Neen, dat is te sexy, mensen gaan denken dat ik een man aan de haak wil slaan
– die witte broek met vest? Neen, dat is maar gewoontjes.
……

En wat doe ik met mijn haar?
– los laten? Maar ik heb al zoveel haar verloren. Dat trekt op niet veel meer.
– opsteken? Ik ben niet zo handig dus “vast” is maar tijdelijk. De eerste bocht die ik maak, valt mijn vastgebonden haar al in lokken uit elkaar.

Enfin, het feest was nog niet begonnen en ik had er al veel plezier mee.
Nu zijn jullie uiteraard benieuwd wat het geworden is: groen kostuum + opgestoken haar

Stipt op het aanvangsuur stond ik voor de deur. Zo kon ik goed in het oog houden wie de andere genodigden waren. Mijn eerste vaststelling: de genodigden zijn allemaal mannen.

Naast de moeder, de buurvrouw, de zuster, de schoonzuster en ikzelf waren er nauwelijks andere vrouwen te bespeuren. Ik keek even rond en de gedachte flitste door mijn hoofd: als ik hier de prins op het witte paard niet vind, zal ik hem nergens vinden. Allemaal super sportieve, wel gebouwde, mooi verzorgde, goedlachse mannen.

Ik voelde al vrij snel aan: de interesse is niet wederzijds. Je begrijpt best wat ik bedoel.

Om de privacy van de genodigden niet te schaden ga ik de meest in het oog springende feestvierders niet beschrijven maar 1 ding was zeker. Ze kozen hun outfit duidelijk omdat ze zich daar het beste in voelden en ze trokken zich geen zier aan van wat anderen daar zouden van vinden. Niet enkel wat ze aan hadden maar ook hoe uitgelaten ze dansten. Het kon hen gestolen worden wat anderen ervan vonden, ze lieten zich volledig gaan.

Het was voor mij een reality check. Ik voelde me een dikke seut en precies een muur bloemeke. Ik dacht: wauw!!!! hoe zalig is het als je volledig kan zijn wie je wil zijn. Als je je echt niks aantrekt van wat anderen van je vinden. Ik heb er al hard aan gewerkt maar ik voelde: er is nog werk aan de winkel. Dus dank je wel Jan voor de uitnodiging en ook voor de spiegel die jullie me hebben voor gehouden. Ik heb genoten van jouw prachtige feest. Ik voelde me vereerd dat ik deel mocht uitmaken van jouw vriendengroep.

Ik reed naar huis en stelde mezelf de vraag: Ann, in welke kast houd jij je nog verborgen? Waar durf jij je niet helemaal laten zien wie je bent?

Het antwoord kwam vrij snel: in mijn coachingsessies besteed ik veel aandacht aan cognitieve gedragstherapie omdat iedereen dat kent en iedereen dit normaal vind. Maar uit ervaring weet ik dat de grootste win zit in het laten samen smelten van jezelf met je grootste energetische potentieel. En dan gaan we de spirituele toer op. En dan kies je ervoor om het denken los te laten en te durven voelen. Dan leer je te kiezen voor vertrouwen en overgave. Dan laat je het rationele los en ga je voorbij de ratio. Voorbij de logica. Voorbij het gekende. En dat voelt heel beangstigend. En die deur houd ik nog te veel gesloten.

Maar dankzij dat feest heb ik besloten: ik ga de deur van die kast open zetten en ik neem het risico dat mensen mij gaan afwijzen, negeren, uitsluiten. 

Ik kwam thuis. Ik heb heel mijn presentatie van mijn lezing: Innerlijke rust in turbulente tijden in de vuilbak gesmeten. Ik ben van nul herbegonnen. Ik heb het helemaal geschreven zoals het voor mij klopt.

Resultaat: Het was afgelopen donderdag een waar feestgebeuren. Een uitverkochte zaal (goed voor mijn ego). Niemand is de zaal uitgelopen. Na de pauze waren alle stoelen terug bezet. Niemand heeft met tomaten of rotte eieren gesmeten. Integendeel. Er heerste heel veel innerlijke rust. En ik hoop dat de aanwezigen dit mee naar huis hebben genomen. Ik dacht: wauw, toch zalig he als je helemaal jezelf kan zijn.