Getuigenis: Is er leven na de dood?

Op een dag teende ik met mijn grootmoeder zaliger(104 jaar geworden) naar het graf van mijn grootvader. Ik, gewapend met vuilblik, dweil, borstel, emmer en verse bloemen, zij met haar wandelstok, die ze meer bijhad voor de show dan voor haar evenwicht.

Bij het graf aangekomen, deelde ze haar bevelen uit en zwierde met haar wandelstok als een volleerde dirigente om elk blaadje, spatje, vuiltje aan te duiden dat ik in mijn kuis had overgeslagen.

Voldaan dat het proper was, kwam het ritueel van “waar plaats ik best de verse bloemen”. Ik wist al lang waar ze ze het liefst had, maar toch wou ze nog eens in die andere hoek proberen. Ah nee toch niet, daar vangen ze te veel wind. Probeer eens links achteraan zei ze dan. Ah nee, ook niet, daar gaan ze te warm staan want daar is weinig schaduw. Zo had ze voor elk plaatske wel een reden waarom het geen goed plaatske was, om ze dan uiteindelijk rechts vooraan te doen landen. Wat dus zoals altijd was.