Een cavakes leven? Maar je lichaam zegt iets anders

Ik heb genoten van de dagen met mijn jongste kleindochter. Ik verschiet er altijd van hoeveel energie dat kinderen hebben. En hoe zorgeloos ze door het leven fladderen. (op 3 jaar toch nog). En hoe ze van niks een probleem maken. En hoe nieuwsgierig ze zijn. En ze hebben nooit koud. Terwijl zij in haar t shirt op het strand speelt, zitten er mensen bijna in ski uitrusting aan hun strandcabine.

Dan kan ik enkel concluderen. Bij vele jonge kinderen merk je nog balans op. En hun lichaam spreekt boekdelen. Je kan ze niet bijhouden.

Hoe ouder je wordt, hoe meer het lichaam begint te pruttelen. 

Desondanks, blijven we onszelf vaak wijsmaken dat ons leven cava is. Ik hoor het regelmatig: waarom is het nu nodig om je maximale energetische potentieel te activeren? Een CAVA leven is toch ook goed. Je moet toch niet altijd meer of beter willen? Maar dan vraag ik: wat zegt je lichaam daarvan? Vindt jouw lichaam dat ook?

– slaap je zonder slaappillen?
– maagzuur? reflux? spastische darmen? Snel moe? stijf? …
– voel je stress?
– kan je nog sporten?
– neem je medicatie om je lichaam in de wachel te houden?

En toch, stel je jezelf nooit de vraag: wat ligt er nog op mijn maag? Wat heb ik nog niet verteerd? Wat knaagt er nog? Wie heeft mijn hart gebroken en heb ik dat al verwerkt? Waarom praat ik niet met mijn ouders? Of broers of zussen? Of lig ik in de clinch met de buren?

Als we zo gezond als mogelijk willen blijven, dan zullen we meer moeten doen dan naar de dokter lopen als ons lichaam signalen stuurt. De signalen van ons lichaam negeren en ervan uitgaan dat ons lichaam zomaar plots forfait geeft en dat we dat dan met chemische middelen terug moeten herstellen, is een verouderde denkwijze.

Naast naar de dokter lopen (wat zeker nodig is), moeten we onszelf parallel de vraag stellen: wat probeert mijn lichaam mij te vertellen? En ben ik bereid om de volledige verantwoordelijkheid te dragen voor mezelf? Dat is een heel confronterende vraag. Ik weet het. Want dat is niet gemakkelijk.  Ervan uitgaan dat niet enkel de dokter verantwoordelijkheid draagt maar vooral wij zelf ook, is een moeilijke.

Want dat betekent dat we eerlijk moeten kijken naar onszelf. En dat is confronterend. Stel jezelf eens volgende vragen:

1. Waarover zaag ik nog?
2. Waar probeer ik mezelf nog af te leiden (eten, drinken, scrollen, …)
3. Waarover oordeel ik nog?
4. Waar zoek ik nog excuses?
5. Waarover voel ik nog compassie met mezelf?
6. Welke verzuurde relatie durf ik niet doorbreken?
7. Waar maak ik nog verkeerde keuzes?

Mensen denken vaak dat zelfzorg egoïstisch is. Maar dan weten ze niet wat zelfzorg is. Want zelfzorg vraagt moedige keuzes. Kiezen voor je eigen energie, is super moeilijk.

Zelfzorg vraagt:

1. Discipline
2. Doorzetting
3. Moed
4. Het zekere durven loslaten en kiezen voor het onzekere
5. Je grenzen trekken en bewaken
6. Neen leren zeggen
7. Je behoeften durven uitspreken
8. Andere keuzes leren maken
9. Mensen durven teleur stellen
10. Het risico durven lopen om uitgesloten te worden, genegeerd te worden.

Wil je dus weten of je CAVA leven ook écht wel CAVA is? Kijk dan naar je lichaam en voel waar er mogelijk disbalansen zijn. Ga ervan uit dat elke disbalans vraagt om aandacht. Aandacht van jezelf. Niet van een ander.

Een CAVA leven met een lichaam dat vitaal is, is perfect.