Wanneer heb je voor het laatst écht geleefd?

Afgelopen weekend verjaarde mijn kleindochter Louise. Mijn dochter had een kleinschalig familiefeestje georganiseerd want Louise haar broer Jules houdt niet van feestjes. Toen hij hoorde dat Louise verjaarde was zijn grote bekommernis: we gaan toch niet feesten. En we gaan toch ook niet zingen. Hij houdt niet van drukte. Hij is gesteld op zijn rust. Dat heeft hij van zijn Nona denk ik. Jules staat ook niet gemakkelijk mee op groepsfoto’s. Hij houdt van zijn privacy. En dat respecteren wij.

Wat willen kinderen? Spelen. Wat willen volwassenen? Praten. En soms gaat dat niet goed samen. Want kinderen maken drukte als ze spelen. Dus wat doen wij als volwassenen? Zeg, wees eens wat stiller. Roep eens niet zo hard. Kan het wat kalmer? Wat doen we dan? We blussen hun vuur. 

Tegenwoordig is de iPad een “goede” redding. Kinderen zijn stil en volwassenen kunnen rustig praten. Maar is dat allemaal wel zo “goed”? Want jaren later voelen vele volwassenen zich uitgeblust. Praten is misschien wel gezellig. Maar meestal gaat je vuur er niet van branden. Zeker niet als het over de oorlog gaat, en Trump en een nieuwe epidemie die op komst is.

Sinds ik dit zelf heb ervaren, probeer ik meer en meer terug kind te zijn. Zo weinig mogelijk “grote mensen” gedoe en terug spelen. Dus ik trok mijn badpak aan. Ik besefte dat ik mijn benen niet had onthaard. Her en der schoten ook nog wat haren te voorschijn die ik liever niet zou zien. Ik besefte ook dat mijn haarcoupe eraan ging voor de moeite. Maar het deerde me niet. De glimlach op de kinderen hun gezicht dat Nona mee “bommetje” ging spelen in het water, wakkerde mijn energie aan. Mee tikkertje onder water. Op de glijbaan. Simpelweg, gewoon terug kind. Zaaaaalig.

Ik heb me ’s avonds niet in slaap moeten wiegen.

Lieve lezer, wanneer heb jij voor het laatst het gevoel gehad voluit te leven? Terug spelen als een kind. Waar gaat jouw vuur van branden? Want daar zit je energie in.

Ik kan het iedereen aanraden om eens wat meer terug kind te zijn. De onbezonnenheid, de zorgeloosheid, de fysieke conditie, de energie, de glimlach van kinderen. We kunnen nog veel van hen leren. Want zelf zijn we het verleerd. En zelf zijn we er ook de oorzaak van dat we het vuur van onze kinderen doven.

Oefening deze week: waar kan je deze week de kans grijpen om eens terug kind te zijn?