Later als ik groot ben

Vandaag voel ik me enorm vereerd. Deze zeer gevoelige Radiant Sannday Story kwam tot stand dankzij een gastbijdrage van L.S. uit K. Een klant van mij.

L.S. kwam aangewaaid via mijn website. Zo gaat dat. Je zendt een boodschap uit en bij sommigen die dit lezen “resoneert” deze boodschap. Met resoneren bedoel ik “de frequentie van de boodschap matcht met de frequentie van de ontvanger”. Zo werkt “energie”. Enkel energie van dezelfde frequentie communiceert met elkaar.

Klanten komen tot bij mij omdat ze voelen dat hun leven hen probeert omver te blazen. Als je voelt dat je leven je probeert omver te blazen dan zit daar een boodschap achter. Het leven is niet gemaakt om ons zomaar te ambeteren. Als je plots voelt “brrr, ik voel me niet meer goed in mijn vel”, dan wil dit zeggen dat je vel te klein is geworden (dat is dus niet enkel als je teveel kilo’s bijkomt). Het voelt als een jas die niet meer past. Hij is te klein geworden.

De enige manier om je dan beter in je vel te voelen, is de jas af te gooien en te vervangen door een grotere. In vakjargon noemen we dat loslaten en groeien.
Voor mij betekent groeien:
1. Je bewustzijn verruimen. Dit klinkt zwaarder dan het is. Het gaat erom dat je veel bewustere keuzes gaat maken.
2. Je frequentie verruimen. Een energieker, vrijer, vreugdevoller, gezonder, vitaler, zinvoller leven speelt zich steeds af op een hogere frequentie da je huidige leven.

Hoe kan je dat doen? Download mijn e-boeken waarin ik dit uitleg. En volg mijn maandelijkse ontmoetingsmomenten. Deze vinden plaats elke eerste maandag van de maand. Ze gaan live en online door. Je kan je hiervoor gratis inschrijven.
Daar kan je al je vragen stellen. Ik beantwoord ze met veel plezier.

Toen L.S. mijn praktijk binnen stapte, voelde ik het meteen. Dit is wel een zeer bijzondere dame. Zij heeft iets unieks te geven aan deze wereld. Mijn innerlijke vuur gaat dan branden. Want hoe tof is dat, dat ik mensen in hun kracht mag zetten. En vooral: in zichzelf laten geloven. Want wat gebeurt er meestal met mensen met bijzondere gaven? Ze vinden van zichzelf dat ze niks bijzonders kunnen. Als ze zoiets zeggen, dan weet ik al: deze persoon heeft echt iets heel bijzonders.

Zo gebeurde het ook bij L.S. Al tijdens ons tweede gesprek vloeide al haar talent rijkelijk. Ze sloeg me compleet sprakeloos met haar verhalen en haar stift gedichten. Van dit laatste had ik nog nooit gehoord. Vraag het maar eens aan A.I. Toen ik geen woord kon uitbrengen, kon ze enkel haar schouders ophalen. “Toch niks speciaals”, zei ze. “Dit kan iedereen” Neen L.S. dit kan zeker niet iedereen.

En dan volgt de angst: Ik noem het de straalangst. Bang van je eigen talenten. Deze straalangst  is mogelijks nog hardnekkiger dan faalangst. Faalangst is de angst als gevolg van het gevoel “ik ben niet goed genoeg”. Als je eenmaal voelt, lap, dit klopt niet. Ik heb dan toch wel bepaalde talenten. Dan komt de straalangst binnen gewandeld. Hoe herken je die? Je maakt jezelf hetvolgende wijs:
– dit is toch niks bijzonders
– iedereen kan dat
– wie zit hier op te wachten?
– ik moet nog eerst extra cursussen volgen want ik kan “het” nog niet goed genoeg

Herkenbaar?

Dan is het natuurlijk mijn taak om mijn klanten door die straalangst heen te begeleiden. Want het is juist dankzij die bijzondere talenten dat jij jouw bijdrage aan een betere wereld gaat leveren. Wat is een zeer herkenbaar gedrag van straalangst: uitstelgedrag. Ik zal die instagram account morgen wel aanmaken. Met als gevolg: onze volgende afspraak komt eraan en de instagram pagina is nog steeds niet online.

L.S. haar oogjes blonken zo fel toen ze buiten ging dat ik hoopte: dit vuur is zo sterk, dat brandt los door het uitstelgedrag. En mijn  gevoel klopte. Nog voor ik mijn afspraak met mijn volgende klant had afgerond, piepte mijn telefoon al. Haar profiel stond online. Lieve *|FNAME|*. Op zo’n moment krijg ik dus kippenvel. Mensen die terug hun vuur vinden en hierin durven vertrouwen. Wat is er mooier dan dat?

Want je weet hel al he: je innerlijke vuur aanwakkeren, zet je in je creatiemodus. En als je aan het creëeren bent, kan je niet klagen en zagen, niet afgunstig zijn. Al je energie gaat naar je creatie. En zo wordt dus wereldvrede mogelijk he lieve mensen. Als iedereen terug in zijn/haar creatiemodus zit, betekent dit het einde van oorlog.

Dit is mogelijk he. Straal je ook mee? Stap jij ook mee naar wereldvrede? Ga dan op zoek naar je innerlijke vuur. Waarvoor gaat je hart sneller kloppen? En dat is geen huis, geen partner, geen kinderen, geen dik loon, geen vakantie. Laat jezelf dit niet wijsmaken. Lees hieronder het verhaal van L.S. Dat ze jaren geleden schreef. Ze zat vast. Alles waarvan ze droomde, was tot hiertoe buiten haar bereik.

Goed nieuws: wat haar als kind was ingefluisterd dat een droom was, was fake. Dat waren enkel zaken die haar ouders droomden voor haar. Die droom kwam dus niet uit. Eigenlijk gelukkig. Want nu zat ze bij mij. En nu vielen alle stukken op hun plaats. Ze voelde direct. Deze jas gooi ik uit. Ik raap houtsblokken op en ik wakker mijn ware innerlijke vuur aan. En daar liet ze geen gras over groeien. Twee uur later zweefde “my black prints” in de ether. Op het wereldwijde web. Haar energie is uitgezonden.

Lieve mensen. Ik houd jullie niet meer langer in spanning. Hieronder lees je haar bijzonder verhaal

“Later als ik groot ben

Ik denk vaak terug aan mijn jongere ik. Ik zie ze zitten op haar kamer, op de grond, spelend met haar knikkers. Onschuldig, onwetend en naïef. Naïef over hoe ze dacht dat haar leven zou lopen. Want later als ik groot ben… dan woon ik in een groot huis, zou ik trouwen en 2 kinderen hebben. 

Als ik mijn ogen sluit, ruik ik nog steeds de geur van het tapijt. Het was donkerblauw met gele stippen. Ik voelde mij comfortabel als ik mij neerlegde. De geur gaf me een veilig gevoel: ‘Ik ben hier thuis’. De kleur van het behang is waar mijn herinneringen vervagen. Ik kijk naar boven. Aan het raam zie ik flarden van een lichtblauwe schijn, met bovenaan een dikke gele band, die erdoorheen loopt. Blauw en geel. Een kamer waar de zon altijd scheen. 

Mijn bed was beige met blauw. Het kader had een geweven patroon. Ik heb er zo vaak over gewreven dat mijn vingertoppen de ribbeltjes nog voelen. ‘De prinsessenkamer’, was de naam waaronder het verkocht werd. Ik was op slag verliefd. Ook al voelde ik mij nooit een prinses want dat stoere kantje had ik toen ook al.

Nu dat het later is, stap ik in gedachte haar kamer terug binnen en moet ik dat kleine meisje vertellen dat haar dromen een teleurstellende uitkomst kennen. ‘Sorry dat ik het niet waar heb kunnen maken’. Ik vind het zo erg voor haar. Alsof ik even niet voel dat ik dat kleine meisje ben. Want ik ben niet meer onwetend of naïef, alleen maar teleurgesteld in haar plaats. Moet ik het haar echt vertellen? Want wat met de zon die er altijd schijnt? 

Of vertel ik haar dat haar dromen veranderd zijn met ouder worden? Er zijn geen kindjes, want er is geen kinderwens. Er is geen trouw want echte liefde is een zoektocht. En dat pad blijft onbewandeld. En het grote huis, moet het ook met heel wat bakstenen minder doen.

Zou ze teleurgesteld zijn? Of zou ze begrijpen dat met ouder worden, ook dromen kunnen veranderen. Dat het leven ons als een golf soms meeneemt naar een andere eindbestemming. Soms zo ver, dat we het beginpunt vergeten zijn. Dat de weg er naartoe heel anders is, dan datgene dat we in ons hoofd hadden. Zou ze vertrouwen hebben in de persoon die ze geworden is? De persoon die nu naast haar zit, vertellend, op dat donkerblauwe tapijt. 

Als volwassene kan ik alleen maar nadenken waarom ik het zo belangrijk vind, om bevestiging te krijgen van dat kleine meisje, dat nog steeds in me zit. Want ze zit daar, ook al kunnen we ze langs de buitenkant niet meer zien. Enkel de ogen en de donkerbruine krullen zijn hetzelfde gebleven. De rimpels zijn er mettertijd bijgekomen. Mijn mama heeft dus niet altijd gelijk. Niet alles wat gratis is, is ook leuk. 

Zelfacceptatie. De encyclopedie citeert: met jezelf op een vriendschappelijke basis door het leven gaan. En ik had het niet beter kunnen verwoorden. 

Ik vertel haar dat het oké is, als de dingen anders lopen dan we gehoopt hadden. Als dromen veranderen of niet behaald worden. Ik vertel haar dat het oké is, als de golven te hoog zijn en we dan eventjes verdrinken. Want wat we beide niet mogen vergeten is dat dat kleine meisje, een hele tijd geleden, ook leren zwemmen heeft. 

Als ik rechtsta en de kamer weer verlaat, zet ik de deur op een kier. ‘Ik kom nog terug’. Want in gedachte ben ik er wel vaker. Als het regent, is het daar waar de zon altijd zal schijnen. Ik kom terug, en dan vertel ik, hoe ook mijn leven dan, terug blauw en geel zal kleuren. 

L.S. uit K.”

Word jij ook geraakt door haar woorden? Dan kan je L.S. volgen via haar instagram profiel 

Ik voel me een super contente mens. L.S. uit K. gaat HAAR dromen waarmaken. NIET de dromen van haar ouders. NIET de dromen van haar omgeving. NIET de domen van de maatschappij. NIET de dromen die sociale media ons proberen in te lepelen. Haar EIGEN dromen.

Waar droom jij van? Wil je dat ik jou terug verbindt met jouw ware kern? Los van de verwachtingen van je ouders of wie dan ook? Kom dan kennis maken. Laten we met velen ons innerlijk vuur aanwakkeren. En op deze manier bijdragen aan de wereldvrede.