Wie niet weg is, is gezien

Vorige week trok ik door de Sardijnse bergen met mijn oudste zus. Mijn jongste zus kon spijtig genoeg niet mee want ze werkt in het onderwijs. Ze hebben vaak vakantie maar niet altijd op de momenten die je kan kiezen. 😊

Doel van onze reis: op bezoek gaan bij de honderdjarigen van Sardinië. Ze leven in een blue zone. Dat is de naam dat onderzoekers gegeven hebben aan 5 gebieden in de wereld waarin gemiddeld meer honderdjarigen wonen dan elders.

Er zijn ook blue zones in Australië en Japan maar dat leek ons wat ver voor een vijfdaagse trip.

Mijn zus en ik voelen een lichte druk omdat wij gezegend zijn met goede genen. Mijn grootmoeder werd 104. Onze andere grootouders haalden de 100 net niet. Onze papa is ook goed op weg naar de 100 met zijn 93 lentes. Onze mama stak net de kaap van 85 jaar over.

Wij wilden dus in levende lijve ervaren hoe je dus gezond 100 jaar kan worden.

Om 100 jarigen te spotten moet je blijkbaar de bergen intrekken. Aangezien de bergdorp bewoners dagelijks op en neer dienen te wandelen, doen ze zogezegd niet aan sport maar ik heb mogen ondervinden dat wandelen in de bergen toch enige conditie vergt.

Na de hike van de eerste dag, leek een verkennende autorit meer geschikt dan opnieuw al wandelend de bergen uitkammen. Ik kon nog amper uit mijn bed, mijn kuiten voelden aan als rotsblokken. De trap naar de ontbijtzaal was een serieuze beproeving. Tegen dat ik er was, was mijn honger al over. Mijn “oudste” zus die biologisch een jaar ouder is maar fysiologisch 10 jaar jonger, zag direct: dat komt hier niet goed met ons Ann. We kozen dus op dag 2 al voor de auto.

ChatGPT gaf ons een lijst van de dorpen die het bezoeken waard zijn en stippelde voor ons een mooie route uit. We hebben een hele dag gereden. Met “we” bedoel ik mijn zus want bij het huren van de auto kwam ik tot de vaststelling dat mijn rijbewijs al langer dan 2 jaar was vervallen. Oepsie. Wisten jullie dat? Dat een rijbewijs kan vervallen? Ik dus niet. Deze onoplettendheid heeft mij 575€ gekost, 2 uur van onze vakantie en een training in het jezelf beheersen terwijl je van binnen kookt. Mijn zus was gelukkig de trotse bezitter van een niet vervallen rijbewijs en zij was dus de klos. Ze moest 5 dagen rijden. Er zijn nog zekerheden in de wereld. Gelukkig is mijn zus het gewoon om voor mij de hete kastanjes uit het vuur te halen. Ze zorgt al 62 jaar voor mij. Mooi he?

En weet je nu wat? We hebben 7u rond gereden. Uitgestapt. Zo goed als ik kon de dorpjes rond gewandeld. En ….. geen enkele honderdjarige gevonden. 😂 Dus dat viel wel tegen.

Het idee dat ik had gevormd in mijn hoofd van honderdjarigen in een bergdorp beschrijf ik als volgt: een gezellige dorpskern, smalle straatjes, autovrij, een fontein op het plein, weelderig bloeiende oleanders rond de tuinmuren, en dan een bank. Op die bank enkele honderdjarigen die gezellig met elkaar keuvelen.

In werkelijkheid? Niks van dit alles. De bergdorpen leken meer op mini stadjes. Ook hier is auto koning. Niks plein. Niks gezelligheid. Niks fontein. Niks Oleanders. Zelfs geen gezellige kerk. Hooguit een onderkomen kapelleke met een elektrisch brandende kaars. Je kent dat wel he. Niks authentiek aan. Zo kietscherig als iets.

We waren zodanig  teleur gesteld dat we “bezoeken van bergdorpen” geschrapt hebben van onze TO DO lijst. Ik trotseerde de rotsblokken in mijn kuiten en we heroriënteerden onze planning naar hiken afgewisseld met zee zwemmen. Ik geef toe: dat is een top keuze.Ik raad het iedereen aan. Zet Sardinie op jullie wishlist. Maar je weze gewaarschuwd: eerst een abonnement bij Basic Fit nemen.

Conclusie: Wil je weten hoe je gezond honderd jaar kan worden? Lees dan een boek over de blue Zone. Je wordt niks wijzer door het te bezoeken.😂

Jullie hebben geluk. Ik heb het gelezen dus ik kan het samenvatten. Ik zal het heel kort doen. Naast gezonde voeding, bewegen en een sterk sociaal netwerk beschikken de blue zone bewoners over de uitzonderlijke gave om geen verwachtingen te hebben. Ze leven volledig in het NU. Ze ZIJN. Ze vormen zich geen beeld over de toekomst. EN! Ze kunnen ook goed loslaten. Het verleden is voorbij en ze blijven niet hangen in die pijnlijke gevoelens. Ze kunnen goed aanvaarden. Wat is, is.

Het leven heeft mij ook getraind in “loslaten”. Ik heb er wel 16 jaar over gedaan maar beter laat dan nooit. Ik heb nu eindelijk technieken gevonden die beter werken dan wegduwen, bagatelliseren, compenseren, er niet aan denken, afleiden. Want die technieken kent iedereen. Maar die helpen slechts tijdelijk. Zodra je terug getriggerd wordt, baf, dan is het er terug. Verdriet, angst, frustratie, ontevredenheid, eenzaamheid, woede, …..

Ik geef er een lezing over. Over wat emoties zijn. En wat het niet is. En hoe je ze kan loslaten. Wat loslaten eigenlijk betekent. En ik kan je al zeggen: het is niet wat je denkt.

Wil jij nog langer die (zware) rugzak meezeulen een hele dag? Ik niet. Ik gun het jou ook.

Voor deze week een hele moeilijke oefening:
Zet je even een kwartiertje opzij. Adem rustig in en uit. En vraag eens aan jezelf: wat verhindert me nog om helemaal gelukkig te kunnen zijn. Een (andere) partner? Een werk dat meer voldoening geeft? Of dat beter verdient? Een mooier huis? Een betere gezondheid?

Besef dan dat streven naar iets dat er nog niet is, je uit het nu haalt en ervoor zorgt dat je vandaag niet kan genieten van wat er al is. Breng bewust je aandacht terug in het nu. Er is altijd een mooie bloem waar je kan van genieten. Of een indrukwekkende wolkenformatie. Of de geur van lekker eten. Of gewoon het besef dat de zon voor niks op komt. Volledig moeiteloos. Wordt het elke dag terug licht.

De kunst is om in het nu te blijven (dit doe je door je zintuigen te prikkelen) en tegelijkertijd te dromen van dat wat je leven nog meer compleet zou maken. Maar ZONDER VERWACHTING dat je maar gelukkig kan zijn als die droom ook uitkomt. Enkel dromen. En voelen wat het met je lichaam doet als deze droom al werkelijkheid zou zijn. Maar opnieuw ZONDER VERWACHTING. Dit is het moeilijkste wat ik al geprobeerd heb. Ik ben benieuwd of jullie hierin slagen. Laat het me gerust weten.