Als 4u wandelen, 9u wandelen wordt

Fijn dat je er weer bij bent. Las je vorig jaar ook al mijn verhalen? Dan weet je al dat ik mijn vakantie het liefst doorbreng in mijn Camper. Onderweg zijn, heeft voor mij iets helends. Iets magisch. Het doet iets met je lichaam. 7dagen op 7,  24u op 24u buiten zijn. Letterlijk mee bewegen met wat zich aandient. Soms vind je een mooie camperplek, naast een meer. Soms valt het minder goed mee.

Na een moeilijk afscheid na een weekje met mijn kleindochter op stap te zijn geweest, heb ik mijn camper gekuist en de ijskast terug gevuld. Elke opgepikt en hopla, daar vertrok ik voor de tweede week. Naar waar? Dat is steeds een verrassing met Elke. Onze afspraak is: ik rijd naar waar zij zegt. Elke doktert alles uit. Rekening houdende met weersvoorspellingen kiest ze er steeds de meest prachtige droomlocaties uit naast een meer of een rivier. Want sinds we ijsberen zijn, willen we elke dag kunnen zwemmen.

Elke koos dit jaar voor het Jura gebergte. Ben je daar al eens geweest? Als je daar geen zuivere lucht kan inademen, dan weet ik het niet. Overal waar je kijkt, zie je bossen. Ongelooflijk. Zoveel bossen heb ik nog nooit gezien. Je hebt niet veel fantasie nodig, om je dan in te beelden hoe het is om ’s morgens wakker te worden naast een meer, geflankeerd tussen twee bergwanden, compleet bebost. De kleur van het water zou erop kunnen wijzen dat je in Mauritius zit. (zie foto’s op mijn facebook pagina en/of instagramaccount) Maar dan iets budgetvriendelijker.

Op vakantie gaan met Elke betekent ogen opendoen en gaan met de banaan. Wandelen en fietsen zijn onze dagvullende activiteiten. En dat in de natuur. 24u per dag buiten. Een geweldige combo om je zenuwstelsel terug in balans te brengen. 

Onze eerst vakantiedag hebben we gefietst in Luxemburg. Aan de Lac de la Haute-Sûre. Een aanrader. Prachtige omgeving. De tweede dag regende het en hebben we dus van de gelegenheid gebruikt gemaakt om wat kilometers te rijden. De derde dag hebben we al wandelend een onweer getrotseerd. Elke wist het nog vanuit haar scouts tijd: klein maken en gewoon wachten tot het over is. We zagen het onweer naderen over het meer. Ik moet wel toegeven dat dat je adrenaline peil de hoogte in jaagt.

De kers op onze vakantietaart was een hiking tocht op zoek naar de top van de Mont blanc. Op de kaart aangeduid als zijnde 4 uur wandelen. Zonder ermee rekening te houden dat Elke en ik een heen en retours tocht via dezelfde weg wat saai vinden en we dus via Komoot zelf een retours wandeling hadden uitgestippeld.

Wat we niet wisten: Komoot wordt niet geactualiseerd. Dus de zogezegde prachtige retours wandeling liep uiteindelijk na 7u wandelen dood in een bos. We voelen dan even de onrust toenemen. Maar gelukkig kunnen Elke en ik ons redelijk snel terug vermannen. We ademen eens diep. Dan maar zoals in de good old days: de wandelkaart. Aangevuld met Google Maps.

Na 9u wandelen, enkel gewapend met elk één drinkenbus, bereikten we opgelucht onze Camperplaats. Het doet dan ook wel deugd te voelen dat onze Belgische buren ook blij waren ons terug te zien. De rest van de avond vulden we met:
– wat als de batterij van mijn gsm zou plat gevallen zijn?
– wat als we geen kaart hadden bij gehad?
– misschien toch volgende keer wat proviand en extra water mee sleuren
– misschien toch een extra batterij mee nemen
– misschien toch beter 2 Gsm’s mee nemen volgende keer
– wat zouden onze buren gedaan hebben indien we onze camperplaats niet tijdig zouden terug gevonden hebben? Zouden ze naar ons op zoek komen? Hoe zouden ze ons kunnen vinden?
enz….

Vast besloten er de volgende dag een rustdag van te maken, volgenden we het advies van onze buren: een korte fietstocht van 45 km, met wél 1.600 hoogtemeters. Onze buurman downloadde de route op mijn GPS en off we went. Elke keek niet echt vol vertrouwen toen ze hoorde dat de route een route was via Komoot. Begrijpelijk, na onze ervaring van onze wandeltocht.

Haar intuïtie krijgt gelijk. Na 40 km (waarvan een stuk door een tunnel waarop we niet waren voorbereid want we hadden geen verlichting bij) liep onze koersfietsroute dood op een onverhard pad in een bos. Wetende dat onze camperplaats zich net achter het bos bevond, begonnen we volle moed de laatste kilometers door het bos te stappen met onze fiets aan de hand. Het pad werd steiler en steiler en de ondergrond werd ruwer en ruwer. 

Ik hoor vaak: “waar een wil is, is een weg” Maar in ons geval was er letterlijk geen doorkomen aan. Ook niet met de beste wil. Klikpedaal schoenen helpen niet. Het is niet het meest handige schoeisel om een boswandeling mee te maken.  We voelden dan weer die adrenaline de hoogte in schieten want we wisten beide: er is geen alternatief. We moeten die 40km gewoon terug.
Weer ademen. Eens zachtjes nippen aan onze drinkenbus. Want voor 45km waren we niet voorzien op extra proviand en drinken. Hoe gaat dat spreekwoord over die ezel en die steen?

En zo werd onze geplande fietstocht van 45km en 1600 hoogtemeter, er een van 90km en 3200 hoogtemeters. Gelukkig ben ik ondertussen zo slim geworden om naast mijn twee benen nog een moteurke mee te nemen. Dus zolang de batterij ervan niet rood pinkt, blijf ik redelijk chill.

Onze buren vroegen zich af welk mooi terrasje of lekker restaurantje we waren tegen gekomen op onze fietstocht. Want we bleven wel heel lang weg. Niks terrasje. Niks restootje. Gewoon gaan met de banaan.

Lieve mensen, als je kiest voor avontuur dan kies je ervoor om het risico te lopen dat wat je in je hoofd had geen werkelijkheid wordt. Je kiest voor overgave, voor vertrouwen, voor loslaten van controle, voor meedeinen met wat zich aandient. Op het moment dat je dan een tegenslag tegenkomt, vloek je wel even. Maar nadien besef je dat deze momenten je het sterkste bij blijven. Het zijn ook deze verhalen die je vertelt als je terug komt uit vakantie.

Als alles loopt zoals je het had gepland, dan word je leven saai. Waarom? Omdat er dan geen emotie vrij komt. Als alles loopt zoals gepland dan is de graad van tevredenheid laag. Kijk jij graag naar een film waarin alles perfect loopt? In elke film wisselen spanning en ontspanning af.

Wanneer word je leven boeiend? Als er tegenslagen zijn. Die tegenslagen helpen je naar het zoeken van oplossingen en kansen. Een schitterend voorbeeld hiervan is recentelijk de brand van de MainStage op Tomorrowland. Hoe komt dat de broers Beers hun veerkracht hebben kunnen behouden? Omdat ze al zwarte sneeuw hebben gezien. Ze hebben al faillissementen getrotseerd. Ze hebben Corona overleefd. Ze zijn elke keer rechtop geveerd. Ze hebben zich elke keer weer heruitgevonden.

Zijn tegenslagen leuk? Natuurlijk niet. Maar ze laten je groeien. Ze maken je veerkrachtiger. Ze maken je flexibeler. Ze maken dat je gemakkelijker kan relativeren. Ze stimuleren je oplossingsgerichtheid. Ze zorgen ervoor dat je het beste van jezelf kan waarmaken. Ze maken je minder angstig. Ze maken je zelfzekerder.

En vooral: ze zorgen ervoor dat je LEEFT! Dat je avontuurt. Dat je onderzoekt. Dat je open staat voor alles wat je niet weet en niet kent. Het geeft je lucht. Het zet je in expansie.

Als je graag het leven echt leeft. Dan is het handig om te beschikken over enkele tools om je lichaam terug in balans te brengen. Eén van die tools die ik zelf dagelijks gebruik is bewust leren ademhalen. Er bestaan heel veel ademtechnieken die je kan toepassen om balans te vinden, je zenuwstelsel te herstellen, ervoor te zorgen dat je hart en je brein samenwerken etc….

Lieve mensen. LEEF! Vallen is niet erg. Leer vooral wat er je helpt om terug rechtop te veren. Als je jezelf die toolbox eigen maakt, dan kan je volop genieten van je leven. Ook al gooit het leven je af en toe uitdagingen voor je voeten.