Wablifitis: heb je daar al van gehoord?😉

Deze week hoorde ik een reclamespot op de radio over Wablifitis. Heb je daar al van gehoord? 😂

Het ging natuurlijk over de verkoop van hoorapparaten. Dat had je al wel kunnen raden. Ik vond dat wel goed gevonden. Mensen die honderd keer per dag Wablief zeggen omdat ze het letterlijk niet hebben gehoord.

Maar wat je zeker ook herkent, is dat je iets zegt tegen iemand, dat je zeker weet dat hij/zij het gehoord heeft maar zij/hij doet of ze het niet gehoord heeft. Herken je dat? Selectief doof, noem ik dat. Als ik even in cliché’s mag vervallen. Vrouwen praten nogal graag. Mannen veel minder. Even tussendoor: dat komt nog vanuit de tijd dat we in de grot zaten. De vrouw diende te zorgen voor de sfeer en gezelligheid in de grot. Ze gebruikte haar communicatie voor de verbinding tussen alle grotbewoners. De mannen gingen op jacht. En als zij met eten wilden thuis komen dan was korte, efficiënte communicatie van levensbelang. Dus 850 meter, half drie: was voldoende zodat alle jagers hun ogen op het target konden richten. Niet efficiënte communicatie kon honger betekenen.

Nu leven we allang niet meer in een grot maar het doel van communicatie is nog steeds niet gewijzigd in ons brein. Dus lieve vrouwen (even in het algemeen): als je echtgenoot zogezegd luistert maar je weet dat hij niet luistert dan is dat niet omdat hij je niet graag ziet maar omdat hij niet efficiënte communicatie zinloos vindt. Nu begrijp je waarom.

En dan heb je nog een derde vorm van “niet horen”. En dat is, iemand zegt iets tegen jou, je voelt ergens wel dat het klopt, maar je WIL het niet horen want wat die persoon zegt, raakt een gevoelige snaar. Zijn of haar woorden raken een oude kwetsuur aan. En als je nog maar weinig aan persoonlijke ontwikkeling hebt gedaan dan ga je die woorden heel persoonlijk nemen. Hoe weet je of iemand een oude kwetsuur heeft aangeraakt? Als je in de verdediging schiet. Of je begint jezelf te verantwoorden. Of als je die persoon uit je leven bant. Je verbreekt contact. Dan weet je: hier is iets dat ik in me zelf nog mag verzachten. Want lieve mensen. Je hoort het misschien niet graag 😜 maar niemand kan je kwetsen. Iemand kan je enkel aanraken daar waar je al gekwetst was.

Zo was donderdagavond in de Ahoy arena in Rotterdam een hele verrijkende maar confronterende avond. Ik hoorde het regelmatig tuiten in mijn oren.  Ik ben naar een lezing gegaan van Bruce Lipton. Kent er iemand deze Amerikaanse celbioloog?

Ik schakel even Chatgpt in:

Bruce H. Lipton (1944) is een Amerikaanse celbioloog en auteur die bekend werd door zijn populaire – maar controversiële – interpretaties van epigenetica en de invloed van geloof en bewustzijn op de biologie.

Bruce Lipton gelooft (en onderzoekt zijn stelling via wetenschappelijk onderzoek reeds gedurende 40 jaar) dat je gedachten en overtuigingen een enorme invloed hebben op je lichaam, zelfs op hoe je cellen zich gedragen. Niet alleen een beetje — volgens hem kunnen ze je gezondheid, je genen en je leven sturen.

Hij vat het ongeveer zo samen:

Je gedachten veranderen je emoties →
Je emoties veranderen de chemie in je lichaam →
Die chemie vertelt je cellen wat ze moeten doen.

Dus als jij je veilig, positief en ontspannen voelt, maakt je lichaam “goede” stoffen aan (zoals groeihormonen, dopamine). Volgens Lipton gaan je cellen dan herstellen, groeien en goed functioneren.

Maar als je gestrest, bang of negatief denkt, maak je stresshormonen aan (zoals cortisol). Volgens Lipton worden je cellen dan in een soort overlevingsstand gezet, waardoor ze slechter herstellen en je sneller ziek wordt.

Kort samengevat:

Liptons stelling:
Je overtuigingen veranderen je biologie. Door je gedachten te veranderen, kun je je gezondheid en zelfs je genen beïnvloeden.

Wat er klopt:
Stress, emoties en omgeving beïnvloeden lichaam en genexpressie.

Wat twijfelachtig is:
Dat gedachten zó krachtig zijn dat ze bijna alles in je cellen kunnen sturen.

Tot hier ChatGpt.

Waarom vind ik dit een aantrekkelijke boodschap?

Omdat het een optimistische boodschap is:

• Je bent niet slachtoffer van je genen.

• Je kunt zelf je gezondheid positief beïnvloeden.

• Je geest en lichaam staan in constante wisselwerking.

Waarom is dit een moeilijke boodschap die je misschien liever niet wil horen?

Omdat dit van jezelf vraagt om de volledige verantwoordelijkheid te nemen over je lichaam. En dat is een zware boodschap. Ik ben al enkele jaren bezig om te proberen de theorie van eigenetica en kwantumfysica te begrijpen. En ik weet dat ik de eerste jaren een enorme weerstand voelde tegen deze stellingen.

Het voelde alsof ik de schuld was van mijn ziekte. En dat is zwaar om dragen. Nu, enkele jaren later lukt het me beter om niet te vervallen in de schuldvraag maar te kiezen voor verantwoordelijkheid. Dus als ik me nu niet goed voel, dan stel ik mezelf niet meer de vraag: wie of wat is de schuldige? Maar dan stel ik me de vraag: wat kan ik vandaag al doen om me beter te voelen?

Aangezien ik zijn wetenschappelijke studies niet heb bestudeerd en ook niet kan interpreteren, ben ik niet geplaatst om een mening te geven over wat wél of niet waar is. Ik geloof erin dat als je de volledige leiding over je leven neemt en je bewuster wordt van je negatieve patronen dat je gezondheid er sowieso baat bij heeft. Voor mij gaat het niet om waar of niet waar. Voor mij gaat het over: welk geloof dient mijn gezondheid het meest?

Ik ga er vanuit dat:
– positieve gedachten
– positieve emoties
– dankbaarheidsgevoelens
– verantwoordelijkheid nemen over wat je eet, wat je drinkt, wat je zegt, hoe je je gedraagt, wat je doet, met wie je je omringt,
– zingeving van je leven
– innerlijke rust

nooit kwaad kunnen. Baat het niet dan schaadt het zeker niet. En ik vind het de moeite om erin te geloven dat mijn eigen reflectiewerk mijn gezondheid ten goede komt. Mijn hoofdfocus is steeds: Wat kan IK zelf al doen, beslissen, kiezen? En niet: ik kan er niks aan veranderen, mijn leven probeert me omver te blazen, dit overkomt mij, arme ik en ik doe niks. Anderen moeten het in mijn plaats doen. Anderen moeten vriendelijker zijn, mijn baas moet me meer respecteren, mijn partner moet behulpzamer zijn, mijn kinderen moeten me meer helpen, enz…

Ik wil de (misschien kleine) kans grijpen dat het waar kan zijn dat mijn innerlijke staat van zijn mijn genen bepalen. Hierin durven geloven, is moeilijk. En dat kon ik ook zien aan de zaal donderdag. Meerdere mensen verlieten de zaal. Begrijpelijk. Dit is een harde boodschap maar wel een hoopgevende boodschap.

Ben jij al klaar om de volledige verantwoordelijkheid te nemen over je leven? Waar voel jij nog een innerlijke strijd? Als je jezelf rust gunt, voel je het zeker. Voelt jouw lichaam ontspannen en vrij aan? Of wringt er nog iets? Of iemand? Of een bepaalde situatie? Voel je dat er nog ergens een strijd gestreden wordt met iets? Met iemand? Met wat je is overkomen?

Lieve mensen, blijf er niet mee rondlopen. Maak die rugzak leeg. Al dat overgewicht aan onverwerkte gevoelens en beperkende gedachten is lastig voor je lichaam om te dragen.

Jij kan het! Ik geloof in jou.
Doe mee. Ga mee op weg naar een lichtere wereld.