Vrijheid blijheid

Het camperseizoen is nu helemaal van start gegaan. De zomerse temperaturen lokken vele kampeerders naar buiten. Dit is het seizoen waar het kind in mij elk jaar naar uitkijkt. Ik voel deze periode ook: wauw, ik voel me vrij.

Met mijn camper erop uittrekken, zonder plan, we zien wel, open voor avontuur (dat soms mee valt maar ook kan tegenvallen) doet het kind in mij terug groeien. En ik voel dat mijn lichaam hierdoor nog meer in de ontspanning kan gaan.

Dit weekend trok ik met mijn vriendin Ingrid richting Nederland. Last minute nog een rustige, kleinschalige camping geboekt. De naam liet vermoeden dat we met onze behoefte aan rust en natuur op de perfecte plaats terecht kwamen: Hoeve Rustdam

En we hadden geluk. (het kan ook anders en dan beland je op de geasfalteerde parking achter de JUMBO) We kregen dan ook nog eens, in onze ogen, het beste plaatsje van heel de camping: vlak bij het beekje. Dat uitmondde in een vijver. En wat maakt Nederland voor mij zo aantrekkelijk? Je mag in elk open water zwemmen. Je neemt je eigen verantwoordelijkheid en je beslist zelf: zwemwaardig of niet.

Ik vind dat zo’n verademing: geen betutteling. Mensen zelf hun eigen verantwoordelijkheid laten nemen. Bovendien mag je in Nederland ook overal naakt zwemmen op voorwaarde dat je er niemand anders mee stoort. Dus in een afgelegen kreek is dat top. In een openbare vijver niet. Ik kan je verzekeren dat als je fietst in 34 graden, je super blij bent met die ruimdenkendheid van Nederlanders. En in mijn perceptie loopt dat prima. Ik heb toch nog nergens aanstootgevende scenario’s gezien.

Ik had eerst een heel stuk geschreven over dat betuttelen maar ik werd er zelf zo slecht gezind van dat ik het heb geschrapt. België zou beter wat betuttelen over suiker, alcohol, industrieel bereide voeding, overvloedig medicatiegebruik waarvan mensen denken dat het snoepjes zijn, sigaretten, … Straf dat ze dat niet doen en dat dit nu net de drie sectoren zijn die beter het label maffia zouden krijgen: tabakindustrie, suikerindustrie, voedingsindustrie en farmaceutische industrie.

Jullie voelen misschien de frustratie opborrelen. Vandaar dat ik heel het stuk rond betuttelen heb geschrapt.

Dus lieve lezer, we zijn zelf verantwoordelijk voor onze eigen keuzes. En we moeten niet TEGEN iets of iemand zijn, we moeten VOOR iets kiezen. Of we kiezen om deze industrieën onze zuur verdiende centen te bezorgen of we kiezen om te investeren in onze eigen natuur. Om te beginnen met het zelfhelende vermogen van ons lichaam. En dat lichaam vraagt NATUUR en geen INDUSTRIE. 

Hoe meer we onszelf terug verbinden met de natuur rondom ons, hoe meer ons lichaam dit herkent als veilig en dus niet bedreigend. Hoe meer dat ons zenuwstelsel tot rust kan komen. En hoe efficiënter het zelfhelende vermogen van ons lichaam werkt.

Hoe bewuster we dus meer en meer kiezen voor natuur, hoe meer kans dat ons lichaam zal doen en blijven doen wat het kan doen.

Wat trekt er mij nu, naast de connectie met de natuur,  zo sterk aan in dat kamperen met mijn camper? Mijn gevoel van vrijheid. Ik kan jullie niet beschrijven hoe vrij ik me voel in mijn camper. Ik heb alles bij wat een mens nodig heeft. Ik kan overal naartoe waar mijn hart naartoe wil. Ik hoef geen plan te hebben. Ik stop zo dicht mogelijk bij de natuur. Ik voel me dus de hele dag en nacht (zeker met de onweren die we dit weekend hebben gekend) verbonden met de natuur. Dat doet iets met je lichaam.

Ik weet dat het opnieuw een lang verhaal wordt maar ik wil nog iets kwijt over dat onweer. We zaten rustig te eten aan onze camper toen de wolken zwart kleurden. Onze overburen begonnen stormriemen aan hun tent te bevestigen. We keken naar elkaar en wisten: dit wordt heftig. En inderdaad. Zo’n heftig onweer, recht boven ons hoofd had ik nog niet mee gemaakt. Wat een spektakel van licht en geluid. Om de paar minuten lichtte de hele omgeving op dat we gemakkelijk een boek zouden kunnen lezen. De andere minuten pekzwart met oorverdovende donder.

We vroegen aan chatgpt of we buiten mochten blijven zitten onder de luifel. Zijn antwoord was duidelijk: NEEN! Begeef je onmiddellijk naar binnen, sluit alle ramen en deuren, verbindt je camper niet met het stroomnet. Je mag je pas na 30 minuten na de laatste donderslag terug naar buiten begeven.

We lazen zijn antwoord, we keken naar elkaar en besloten: ook CHATGPT betuttelt 😜 We nemen onze eigen verantwoordelijkheid en blijven gewoon buiten genieten van het niet alledaagse schouwspel. Ingrid heeft prachtige foto’s kunnen trekken. Ik deel ze op mijn facebook pagina. Neem er gerust een kijkje.

Heb jij dat vrije gevoel al eens ervaren? Wanneer voelde jij je volledig vrij? En voelde je dat dan ook zo fel in je lichaam, Compleet ontspannen? Voel je vrij om met mij te delen hoe jij “vrijheid” al hebt ervaren.