Kan je op 92 jaar nog een zangcarriere starten?

8 jaar geleden lag ik strijk op de zetel. Niet 1 dag, niet 1 week, niet 1 maand, maar vele maanden. Dat ik amper van de zetel naar mijn bed geraakte en terug, heeft maanden geduurd. Om min of meer mijn volledige energie terug te vinden, heb ik drie jaar gezocht. Het was goed verstopt. In een hoekje dat ik niet had verwacht. En in een hoekje waarin ik ook niet wilde zoeken.

Ik was ervan overtuigd: Mijn lichaam is ziek geworden. Als ik begrijp waarom dan kan mijn lichaam ook zelf genezen. Wist ik veel: waar ik moest beginnen zoeken.

Ik begon met het gekende klassieke pad: huisdokter en psycholoog. Dit pad bracht me twee jaar lang vele nieuwe inzichten. Ik leerde mijn relaties kennen: met mezelf, mijn ouders, mijn partner, mijn werk, … Het zorgde reeds voor wat ontspanning in mijn energiehuishouding, maar nog niet wat ik gewoon was.

Ik begon het aan te vullen met complementaire zaken zoals lichaamsmassages, osteopaat, acupunctuur. Ik schreef me in voor yoga. Ik volgde een cursus hartcoherent ademen. Dit waren mijn eerste stappen weg van het gekende, het onbekende in. De volgende stap was voor mij 1 met super veel weerstand. En dan helpt het universum een beetje: ik schreef me in (zonder dat ik het eigenlijk echt besefte) in een jaaropleiding kundalini yoga coaching. Ik dacht dat ik op retraite ging, maar neen, het was een jaaropleiding. Het volledige verhaal vind je wel ergens op mijn website.

Ik kan je verzekeren dat dit volledig buiten mijn comfortzone lag. Google maar eens op kundalini yoga en dan zal je begrijpen wat ik bedoel. En toch. Moest ik toegeven dat er iets in mijn lichaam was verschoven. Er was iets aangeraakt. Dat intrigeerde mij. Dus ging ik op zoek naar wat dit juist kon zijn wat er was verschoven? En wat kundalini eigenlijk is. Ik kwam zonder dat ik het wilde op het pad van onze energiehuishouding. En als je over energie spreekt dan spreek je over iets dat je niet kan zien, niet kan grijpen maar zeker wel kan voelen. En dan kom je terecht in de “spiritualiteit”. Brrrrrrr, wat angst aanjagend was dat.

Maar mijn nieuwsgierigheid is sterker dan mijn angst en ik zocht verder. Ondertussen had ik zoveel geleerd en zoveel geoefend en zoveel ervaren in mijn lichaam dat ik op een punt kwam waarop ik mezelf afvroeg: ga ik nu al deze kennis mee nemen in mijn graf? Of ga ik het delen?

Ik besprak mijn idee met mijn omgeving en ik kreeg veel dezelfde reacties:
– nu nog een carrièreswitch? Ben je daar niet te oud voor?
– Je bent te oud om nu nog een coachingspraktijk te starten
– nu je bijna op pensioen gaat, ga je opnieuw starten?

Ondanks al deze rationele bedenkingen, bleef ik trouw aan mijn gevoel. Ik stopte met mijn functie als projectontwikkelaar en startte een coaching praktijk op. Dat is nu drie jaar geleden ongeveer.

Ik dacht dat dat heel moedig was om op mijn 60ste nog het geweer van schouder te veranderen. Tot ik deze week op de radio hoorde van Edwin, the grandad singer.

Het verhaal van Edwin – beter bekend als “Grandad Sings” op TikTok – laat zien hoe relatief de gedachte (hier ben ik te oud voor) is. Op zijn 92ste werd hij ineens zanger met een publiek van honderdduizenden mensen. Niet omdat hij daar jarenlang strategisch naartoe had gewerkt. Maar omdat hij opnieuw begon.

En dat begon… met verlies.

Na het overlijden van zijn vrouw, met wie hij zestig jaar samen was, stopte Edwin met zingen. De muziek – iets wat altijd bij hem had gehoord – viel stil. Hij zag er de zin niet meer van in. Zoals zoveel mensen die een groot verlies meemaken, leek ook voor hem een hoofdstuk definitief afgesloten.

Tot er iets veranderde.

Hij begon weer te zingen. Eerst klein. In verzorgingstehuizen. Zonder ambitie, zonder plan. Gewoon omdat het ergens weer begon te kriebelen. Of misschien omdat hij voelde dat hij het niet helemaal los kon laten.

Zijn kleindochters filmden hem en zetten de video’s online. Op TikTok. Een platform waar hij zelf nauwelijks iets van begreep.

Wat daarna gebeurde, had niemand voorspeld.

Duizenden mensen begonnen te kijken. Te luisteren. Te reageren. Zijn video’s werden massaal gedeeld. Zijn stem, zijn kwetsbaarheid, zijn oprechtheid – het raakte iets. Voor hij het wist, had hij een publiek waar menig beginnende artiest alleen maar van kan dromen.

Op zijn 92ste.

Wat dit verhaal zo bijzonder maakt, is niet alleen het succes. Het is de manier waarop het ontstaat. Zonder strategie. Zonder businessplan. Zonder het idee dat dit “nog kon”.

Het laat iets zien wat we vaak vergeten:

Een carrièreswitch is zelden een strak uitgestippelde lijn. Het is vaker een klein begin. Een stap die nergens op lijkt. Iets dat je doet omdat het goed voelt, niet omdat het logisch is.

En soms groeit daar iets uit wat je nooit had kunnen bedenken.

We praten veel over “te laat”. Te laat om iets nieuws te leren. Te laat om een andere richting op te gaan. Te laat om opnieuw te beginnen.

Maar wat betekent “te laat” eigenlijk?

Edwin zou volgens alle klassieke ideeën allang klaar moeten zijn geweest. Gepensioneerd. Afgerond. In plaats daarvan begon hij aan iets nieuws – en misschien wel het meest zichtbare hoofdstuk van zijn leven.

Niet ondanks zijn leeftijd, maar juist met die leeftijd als kracht.

Zijn verhaal is geen uitzondering omdat het zo uniek is. Het is een uitzondering omdat zo weinig mensen het zichzelf nog toestaan.

Misschien is dat wel de echte vraag:

Niet of je te oud bent voor een carrièreswitch.
Maar of je bereid bent om opnieuw te beginnen – zonder te weten waar het eindigt.

Zelfs als dat betekent dat je begint op je 92ste.

Oefening voor deze week:
Waar voel jij dat het nog kriebelt? En houd je je klein omdat je vindt dat je hier te oud voor geworden bent?
Denk dan eens opnieuw: ben ik nog bereid om opnieuw te beginnen zonder te weten waar het eindigt?