Niemand weet waarom geluk soms wegwaait… en soms wordt het allemaal eventjes te veel

Vandaag dag op dag 17 jaar geleden, nam mijn leven een grote bocht.

We zaten in Amsterdam. We hadden ons ingeschreven voor de loopwedstrijd. Jij voor de marathon, ik voor de halve marathon. Samen met nog een groepje vrienden. We ontbeten samen. We wensten elkaar veel succes. “Geniet ervan” riep je me nog toe. De zon scheen. Ze schitterde op het water. Ik stak nog snel 50€ in je broekzak, voor moest je graag stoppen en de taxi terug nemen. Want ik wist, jij bent een genieter. Geen afdrijver.

Enkele uren later stond ik in het ziekenhuis voor een lijkidentificatie. Ja, het was jij. Onwezenlijk. Onbegrijpelijk. Enkele uren eerder nog vol leven. Nu, geen ademhaling meer te bespeuren. Je zag het. Je was vertrokken. Terug naar huis. Waar was je naartoe? 50€ zat ongebruikt in je broekzak. Geen taxi nodig gehad.

Geen tijd om hierover na te denken. De honderden gemiste oproepen op mijn telefoon terugbellen. Kinderen bellen. Ze waren ondertussen opgevangen door slachtofferhulp. Praktische zaken regelen. Luikschouwing of niet? Wanneer repatriëren? Hoe moet het nu verder?

De terugweg naar huis verliep helemaal anders dan verwacht. De overwinningskreten aan de eindmeet in het Olympisch stadium in Amsterdam, maakten in een mum van tijd plaats voor stilte. Het kampioenengevoel ruimde plaats voor machteloosheid.

Maar 1 ding wist ik zeker. Ik ga mij hier op 1 of andere manier een weg doorheen slaan. Ik wist toen nog niet hoe. Maar ik had er vertrouwen in. Wie gaf mij dat vertrouwen? Wie gaf mij die kracht? Ik wist het toen niet. Maar ik voelde het wel.

Mijn eerste poging om te leren leven met een puzzel waaruit 1 puzzelstuk ontbrak, bleek niet de juiste aanpak. 7 jaar na datum weigerde mijn lichaam dienst. Alle energie leek uit mijn lichaam verdwenen te zijn. Heel raar gevoel als je enkele maanden voordien nog vol energie boven op de mont ventoux stond (en wel degelijk met de fiets).

Ik moest mijn geweer van schouder veranderen. Maar ook hier voelde ik vertrouwen, kracht, sterkte. Ik werd door iets of iemand zachtjes ondersteund. En ik begon een ontdekkingstocht naar mezelf. Dit was de enige optie want de deur naar mezelf afleiden met sporten, werken, zorgen voor, druk druk druk was dichtgezwierd en zwaar beveiligd. Ik kreeg deze met geen stokken meer open.

Ik had geen keuze. Het was de hard way. Confrontatie met: wie ben ik eigenlijk? Waarvoor sta ik eigenlijk? Wat is het leven eigenlijk? Is wat ik zie en begrijp alles? Is lijden zinvol? Zit er een boodschap achter wat we meemaken? ….

10 jaar heeft het me gekost om op deze vragen antwoorden te vinden. Mijn antwoorden. Mijn waarheid.

En deze antwoorden hebben me mijn energie terug gegeven. Terug zin in het leven. Terug waarde. Terug vertrouwen. Terug genieten. Niet genieten van anderen, van activiteiten, van reizen, van werk, ….

Maar genieten van wat voor iedereen gratis beschikbaar is. De natuur. De stilte. De ademhaling. Het gevoel van dankbaarheid. Het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Dat je deel uitmaakt van een groter geheel. Dat je altijd verbonden bent. Dat de dood niet het einde is. Dat jouw bijdrage telt.

Als ik vandaag terugblik, dan voel ik me dankbaar dat de gang van het leven me sterker heeft gemaakt. Me dichter heeft gebracht bij mezelf. Me vaardigheden heeft geleerd die ik volledig ontbrak: zelfliefde, zelfvertrouwen, zelfzorg, vertrouwen in het niet-weten, vertrouwen in het niet-begrijpen.

En dit is ondertussen mijn waarheid: het leven brengt je steeds wat je nodig hebt. Het leven is een reis, een avontuur. Soms ervaar je het als leuk, soms ervaar je het als niet zo leuk. Maar alles heeft zin. Zolang je alles wat je ervaart niet labelt als “leuk” of als “niet leuk” maar enkel als een ervaring, geraak je los van alles waarmee je je identificeert. Want het is die identificatie die zorgt voor lijden.

Wij creëren ons lijden zelf. Door ons vast te zetten in verhaaltjes en ervaringen uit het verleden die ons lichaam heeft ervaren als traumatisch. Lieve lezer, we ZIJN niet onze verhaaltjes.

Dat die traumatische ervaring impact heeft op je lichaam hoef je niet te ontkennen of weg te duwen. Maar je BENT niet je lichaam. Je BENT niet je symptomen. Er bestaan zeer vele lichaamsoefeningen die je helpen trauma sporen uit je lichaam te kunnen transformeren. Ik pas die ook nog dagelijks toe.

Mijn lichaam vertoont nog steeds symptomen van trauma. Vooral in oktober. Een ongelooflijke onrust in mijn lichaam. Een onheilspellend gevoel in de borst streek. ’s nachts verstijfd van angst wakker worden. Huilbuien die uit het niets lijken op te komen. Ochtenden waarin ik liever onder mijn zachte warme dekentje zou willen bijven liggen. Braakneigingen als ik wakker word. Hyperventilatie en ijlheid in mijn hoofd. Dagen dat ik me vooruit sleep. Dagen die perfect lijken maar waar ik niet kan van genieten.

Af en toe popt dan de gedachte nog op: hoe zou mijn leven er hebben uitgezien als alles anders zou hebben gelopen? Als ik gelukkig oud had kunnen worden met Paul? Maar ik weet ondertussen dat deze gedachte me niet verder helpt. Want het is niet gelopen zoals ik had verwacht en gehoopt.

En ik vertrouw er ondertussen op: hoe traumatisch ook sommige ervaringen, alle ervaringen zijn perfect zoals ze zijn. Ze brengen je daar waar je graag had willen zijn. Ervaar ik zaken als leuk, dan geniet ik ervan. Ervaar ik mensen of situaties als minder leuk of zelfs traumatisch dan zit er een boodschap verscholen. En deze boodschap leren begrijpen, geeft je je volledige kracht terug.

Lieve lezer, wat je ook hebt mee gemaakt in je leven, je bent geen slachtoffer. Je bent een reiziger die de volledige regie van zijn/haar leven in eigen handen heeft. De keuze is aan jou.

Welke afslag neem jij? Die van “ocharme ik”. Of die van “Wat leer ik uit deze ervaring? Hoe kan deze ervaring me sterker in mijn kracht zetten?” Trek je ten strijde tegen de mensen of situaties die je ongeluk hebben gebracht? Of leer je hun boodschap begrijpen, vergeef je hen en jezelf, en neem je je eigen kracht terug?” De keuze is aan jou.

En zowel verdriet, frustratie, boosheid  als geluk kunnen samen aanwezig zijn. Het is niet het één of het ander. Sluit geen verdriet uit vooraleer je jezelf toe laat om gelukkig te zijn. Samen vormen zij het geheel.

En soms,…. wordt het allemaal eventjes teveel. (liedje van  Vomumia! Hou me vast) En dat is ook ok.